فصلنامه روان شناسی تربیتی

چکیده پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر بسته بازی طراحی شده مبتنی بر هوش اخلاقی بر افزایش وجدان، خویشتن‌داری و مسئولیت­پذیری اجتماعی کودکان بااستعداد دبستانی بود. روش پژوهش، نیمه­آزمایشی با طرح پیش­آزمون-پس­آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش کلیه دانش­آموزان دختر با استعداد پایه­های چهارم، پنجم و ششم  ابتدایی منطقه سه تهران بودند. از میان مدارس ابتدایی دخترانه منطقه 3، مدرسه­ای به­طور تصادفی انتخاب شد. از میان دانش­آموزان بااستعداد در پایه­های مورد نظر تعدادی دانش­آموز بنابر تشخیص آموزگاران کلاس­شان انتخاب شدند. سپس از میان آن­ها تعداد 30 دانش­آموز به تصادف انتخاب شدند و بااستعداد بودن آن­ها نیز از طریق آزمون هوش گاردنر تائید شد. دانش­آموزان به­طور تصادفی در دو گروه آزمایش (16 نفر) و کنترل (14 نفر) گمارده شدند. بسته ­بازی بر اساس نظریه و کتاب‌هایی در زمینه بازی و هوش اخلاقی بوربا (2001) طراحی شد و به تائید پنج متخصص روانشناسی کودک و نوجوان رسید. این بسته در گروه آزمایش طی 9 جلسه یک ساعته اجرا شد. ابزار مورد استفاده پژوهش پرسشنامه مسئولیت­پذیری کردلو (1389)، هوش­اخلاقی علی­اکبری­دهکردی، گلپایگانی و محتشمی (1394) و هوش چندگانه گاردنر بود. نتایج تحلیل داده­ها با استفاده از آزمون کوواریانس برای دو متغیر وجدان و خویشتن‌داری و نیز آزمون t برای متغیر مسئولیت­پذیری نشان داد که بسته بازی طراحی شده در افزایش مؤلفه‌های وجدان (003/0 = p)، خویشتن‌داری (006/0= p)، و مسئولیت­پذیری (001/0= p) مؤثر واقع شده است و به­طور معناداری نمرات پس­آزمون گروه آزمایش در این سه مؤلفه از گروه کنترل بالاتر بود. مرحله پیگیری به دلیل محدودیت زمانی و در دسترس نبودن نمونه مورد مطالعه اجرا نشد.

چکیده زمینه: زندگی اجتماعی دارای شاخص ها و نمادهایی است. بدون شناخت نمادهای اجتماعی، نمی‌توان در اجتماع زیست. در واقع، مقدمه ی زندگی اجتماعی،«اجتماعی شدن» است؛ و دانشمندان تعلیم و تربیت برای استفاده از ابزارهای لازم جهت بهینه سازی بستر مناسب به منظور افزایش و ارتقاء رشد اجتماعی کودکان در دوران رشد تلاش می کنند.
هدف: این پژوهش با هدف بررسی تأثیر بازیهای آموزشی بر رشد اجتماعی کودکان پیش دبستانی صورت گرفت.
روش:پژوهش از نوع تجربی پیش آزمون- پس آزمون با گروه گواه بود. بدین منظور از بین کلیه کودکان مشغول به تحصیل در دوره پیش دبستانی شهر تهران در سال تحصیلی 91-1390،60 کودک دختر و پسر با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای بعنوان نمونه پژوهش انتخاب و بطور تصادفی به دو گروه آزمایش و گواه تقسیم شدند؛ سپس آزمون رشد اجتماعی واینلند بعنوان پیش آزمون در مورد هر دو گروه مورد اجرا قرار گرفت. پس از آن به گروه آزمایش  به مدت 8 هفته(هر هفته دو جلسه 45-30 دقیقه ای) بازیهای آموزشی ارائه شد. در پایان مجدد آزمون رشد اجتماعی واینلند در مورد هر دو گروه بعنوان پس آزمون مورد اجرا قرار گرفت. سپس داده های حاصل از اجرای پیش آزمون و پس آزمون با استفاده از آزمون t مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.
یافته‌ها: نتایج حاصل نشان داد که بین میانگین رشد اجتماعی دانش آموزانی که بازیهای آموزشی انجام داده اند با دانش آموزانی که این بازیها را انجام نداده اند تفاوت معنی دار وجود دارد.
نتیجه گیری: با توجه به یافته های حاصل از پژوهش حاضر می توان گفت بازی های آموزشی موجب افزایش رشد اجتماعی کودکان پیش دبستانی می شود.

چکیده هدف این پژوش بررسی میزان اثربخشی بازی رایانه‏ای جمع اعداد در یادگیری و یادداری درس ریاضی اول ابتدایی بود. برای رسیدن به این هدف از روش شبه آزمایشی و از طرح پیش‏آزمون و پس‏آزمون با گروه کنترل استفاده شد. جامعه این پژوهش تمامی دانش‏آموزان اول ابتدایی پسر شهرستان ورزقان و نمونه آن 30 نفر از این جامعه بود که از طریق نمونه‏گیری خوشه‏ای انتخاب شدند و در دو گروه‏ گواه و آزمایشی قرار‏گرفتند. برای هر دو گروه پیش‏آزمون، پس‏آزمون و آزمون یادداری اجرا شد. آموزش برای گروه گواه از طریق روش مرسوم و برای گروه آزمایشی از طریق بازی رایانه‏ای جمع اعداد ارائه شد. برای تحلیل داده‏ها در بخش آمار توصیفی، شاخص‏هایی نظیر میانگین و انحراف استاندارد نمرات، مورد استفاده قرار گرفت. و در بخش آمار استتنباطی و برای بررسی فرضیه پژوهش از آزمون تحلیل کوواریانس بهره گرفته شد. نتایج بدست آمده نشان دادند که تفاوت میان نمرات یادگیری و یادداری گروه کنترل و آزمایشی در سطح آلفای 0.05 معنی‏دار می‏باشد.

چکیده پژوهش‏حاضر به‏منظور «مقایسه‏آموزش به روش‏تجربه و عمل(با‏تأکید بر‏بازی) با روش‏های زبانی و تأثیر آنها بر پیشرفت تحصیلی ریاضی دانش‏آموزان پسر پایه دوم ابتدایی شهرستان زرین شهر انجام گرفت». جامعه آماری این پژوهش عبارت بود از:کلیه دانش‏آموزان پسر پایه‏دوم شهرستان‏زرین‏شهر که در‏سال تحصیلی ٨٦­٨۵مشغول به تحصیلبوده‏اند، و از بین جامعه مذکور به صورت نمونه‏گیری خوشه‏ای چندمرحله‏ای ٦٠نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند که٣٠نفر در گروه‏آزمایش و ٣٠نفر در گروه‏گواه قرار گرفتند. روش انجام پژوهش در پژوهش‏حاضر، نیمه‏آزمایشی وطرح‏پژوهشی‏مورد‏استفاده، طرح‏پیش‏آزمون- پس‏آزمون با گروه‏کنترل بوده است. ابتدا محقّقان با استفاده از آزمون محقّق ساخته از هر دو گروه پیش‏آزمون به عمل آورد، سپس در گروه آزمایش به آموزش‏ضرب به روش تجربه و عمل با تأکید بر بازی پرداخته و در گروه گواه معلم کلاس همین مفهوم را با روش‏های زبانی و متداول تدریس‏کردند. و در پایان از هر دو گروه پس‏آزمون به عمل آمد.به منظور تجزیه و تحلیل آماری داده‏ها نیز از تجزیه و تحلیل واریانس یک طرفه استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد که: - پیشرفت تحصیلی مفهوم ضرب در ریاضی دانش‏آموزان پسر پایه دوم ابتدایی که به روش‏تجربه وعمل آموزش دیده‏اند، نسبت به دانش‏آموزانی که با روش‏های زبانی آموزش دیده‏اند، به‏صورت معناداری بالاتر است.  - پیشرفت تحصیلی مفهوم ضرب در ریاضی دانش‏آموزان قوی پسر پایه دوم ابتدایی که به روش تجربه وعمل آموزش دیده‏اند، نسبت به دانش‏آموزان قویی که با روش‏های زبانی آموزش دیده‏اند، تفاوت معناداری وجود ندارد. - پیشرفت‏تحصیلی مفهوم ضرب در ریاضی دانش‏آموزان متوسط پسر پایه‏دوم ابتدایی که به روش‏تجربه وعمل آموزش دیده‏اند، نسبت به دانش‏آموزان متوسطی که با روش‏های زبانی آموزش دیده‏اند، به‏صورت معناداری بالاتر است. - پیشرفت‏تحصیلی مفهوم‏ضرب در ریاضی دانش‏آموزان ضعیف پسر پایه دوم ابتدایی که به روش تجربه وعمل آموزش دیده‏اند، نسبت به دانش‏آموزان ضعیفی که با روش‏های زبانی آموزش دیده‏اند، به‏صورت معناداری بالاتر است.