مهارت های ارتباطی آن دسته از مهارت هایی هستند که به واسطه آنها افـراد مـی تواننـد در گیـر تعامل های بین فردی و فرایند ارتباط شوند؛ یعنی فرایندی که در طی آن، افراد اطلاعات، افکـار و احساس های خود را از طریق مبادله کلامی و غیـر کلامـی بـا یکـدیگر در میـان مـی گذارنـد . پژوهش حاضر به منظور بررسی تاثیر آموزش مهارت هـای ارتبـاطی بـرعـزت نفـس و پیشـرفت تحصیلی دانش آموزان پسر مقطع متوسطه شهر زنجان انجام گردید. روش پژوهش، آزمایشی از نوع پیش آزمون- پس آزمون با گره کنترل بود. ابزار های مـورد اسـتفاده شـامل آزمـون عـزت نفس کوپر اسمیت، معدل پایـان تـرم دانـش آمـوزان و برنامـه آموزشـی مهـارت هـای ارتبـاطی یونیسف (2004 ) بود. جامعه آماری را کلیه دانش آموزان پسر مقطع متوسطه شهر زنجان در سال تحصیلی 90-1389 شامل می شد که با روش نمونه گیری خوشه ای چنـد مرحلـه ای، 60 نفـر از آنها انتخاب و به تصـادف در دو گـروه آزمایشـی و کنتـرل جـایگزین شـدند . نتـایج حاصـله از تحلیل کواریانس نشان می دهد که تفاوت معنی داری بین میانگین عزت نفـس گـروه کنتـرل و آزمایش وجود دارد. همچنین تفاوت معنی داری بین میانگین پیشرفت تحصیلی گـروه کنتـرل و آزمایش وجود دارد. لذا می توان نتیجه گرفت که آموزش مهارت های ارتبـاطی موجـب بهبـود سازگاری اجتماعی وپیشرفت تحصیلی دانش آموزان می شود.
سعید احمد,محمد . (1392). اثر بخشی آموزش مهارت های ارتباطی بر بهبود عزت نفس و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان مقطع متوسطه. فصلنامه روان شناسی تربیتی, 9(30), 187-106. doi: 10.22054/jep.2013.6053
MLA
سعید احمد,محمد . "اثر بخشی آموزش مهارت های ارتباطی بر بهبود عزت نفس و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان مقطع متوسطه", فصلنامه روان شناسی تربیتی, 9, 30, 1392, 187-106. doi: 10.22054/jep.2013.6053
HARVARD
سعید احمد محمد. (1392). 'اثر بخشی آموزش مهارت های ارتباطی بر بهبود عزت نفس و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان مقطع متوسطه', فصلنامه روان شناسی تربیتی, 9(30), pp. 187-106. doi: 10.22054/jep.2013.6053
CHICAGO
محمد سعید احمد, "اثر بخشی آموزش مهارت های ارتباطی بر بهبود عزت نفس و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان مقطع متوسطه," فصلنامه روان شناسی تربیتی, 9 30 (1392): 187-106, doi: 10.22054/jep.2013.6053
VANCOUVER
سعید احمد محمد. اثر بخشی آموزش مهارت های ارتباطی بر بهبود عزت نفس و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان مقطع متوسطه. فصلنامه روان شناسی تربیتی. 1392;9(30):187-106. doi: 10.22054/jep.2013.6053