1
گروه آموزشی روانشناسی، دانشگاه بیرجند، بیرجند، ایران
2
گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه بیرجند، بیرجند، ایران
10.22054/jep.2026.90843.4343
چکیده
تاب‌آوری تحصیلی، یکی از عواملی است که در فرآیند تحصیل، به عنوان عامل محافظتی عمل می‌کند و باعث حفظ انگیزش تحصیلی و سرسختی در برابر شرایط دشوار می‌‌شود. برای افزایش تاب‌آوری تحصیلی دانشجویان، لازم است علل و عواملی که بر تاب‌آوری تحصیلی اثرگذارند، واکاوی و تحلیل شوند. پژوهش حاضر، با هدف بررسی مدل ساختاری نفش میانجی انگیزۀ پیشرفت در رابطۀ حمایت اجتماعی و تاب‌آوری تحصیلی دانشجویان انجام شد. طرح پژوهش حاضر همبستگی (بر اساس مدل معادلات ساختاری) بود. 456 دانشجو دانشگاه بیرجند به سؤالات ابزار پژوهش که شامل تاب‌آوری تحصیلی ساموئلز (2009)، انگیزش پیشرفت هرمنس (1970) و مقیاس چند بعدی حمایت اجتماعی ادراک‌شده زیمت و همکاران (1988) پاسخ دادند. نتایج پژوهش نشان دادند حمایت اجتماعی به‌طور معنی‌داری تاب‌آوری تحصیلی و انگیزۀ پیشرفت، و انگیزۀ پیشرفت نیز، به طور معنی‌دار تاب‌آوری تحصیلی را تبیین می‌کند (0001/0> p). همچنین انگیزۀ پیشرفت، در ارتباط میان حمایت اجتماعی و تاب‌آوری تحصیلی، نقش میانجی دارد.
دره‌کی، محدثه، خامسان، احمد و طالب زاده شوشتری، لیلا. (1405). نقش میانجی انگیزۀ پیشرفت در رابطۀ حمایت اجتماعی و تاب‌آوری تحصیلی. فصلنامه روان شناسی تربیتی، 22(81)، 35–62. https://doi.org/10.22054/jep.2026.90843.4343
MLA
دره‌کی، محدثه، خامسان، احمد، و طالب زاده شوشتری، لیلا. "نقش میانجی انگیزۀ پیشرفت در رابطۀ حمایت اجتماعی و تاب‌آوری تحصیلی"، فصلنامه روان شناسی تربیتی، 22، 81، 1405، 35–62. doi: 10.22054/jep.2026.90843.4343
HARVARD
دره‌کی، محدثه، خامسان، احمد، و طالب زاده شوشتری، لیلا. (1405). 'نقش میانجی انگیزۀ پیشرفت در رابطۀ حمایت اجتماعی و تاب‌آوری تحصیلی'، فصلنامه روان شناسی تربیتی، 22(81), pp. 35–62. doi: 10.22054/jep.2026.90843.4343
CHICAGO
دره‌کی، محدثه، خامسان، احمد و طالب زاده شوشتری، لیلا، "نقش میانجی انگیزۀ پیشرفت در رابطۀ حمایت اجتماعی و تاب‌آوری تحصیلی." فصلنامه روان شناسی تربیتی، 22 81 (1405): 35–62, doi: 10.22054/jep.2026.90843.4343
VANCOUVER
دره‌کی محدثه، خامسان احمد، طالب زاده شوشتری لیلا. نقش میانجی انگیزۀ پیشرفت در رابطۀ حمایت اجتماعی و تاب‌آوری تحصیلی. فصلنامه روان شناسی تربیتی. 1405;22(81):35–62. doi: 10.22054/jep.2026.90843.4343
