رابطه بین داشتن معنا در زندگی و رضایت از زندگی زناشویی

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسنده

دانشجوی دانشگاه علامه طباطبائی

چکیده

این تحقیق به منظور تعیین رابطه بین داشتن معنا در زندگی و رضامندی از زندگی زناشویی در بین مراجعان به مراکز مشاوره در مقایسه با جمعیت عادی در شهر تهران انجام شده است. در این پژوهش ۹۰ زوج شامل ۴۵ زوج دارای رضامندی از زندگی زناشویی که به مراکز مشاوره مراجعه نکرده اند و ۴۵ زوج با رضامندی زناشویی پایین از میان مراجعان به مراکز مشاوره به صورت تصادفی انتخاب گردید. این تحقیق با استفاده از روش های تحقیق توصیفی و پس رویدادی اجرا گردید. ابزارهای مورد استفاده در این پژوهش عبارتند از: پرسشنامه زناشویی و پرسشنامه معناجویی. پایایی پرسشنامه های ذکر شده به ترتیب برابر با 95/0 و 91/0 محاسبه گردید. داده های جمع آوری شده با استفاده از آزمون های آماری معناداری ضریب همبستگی، رگرسیون و t استودنت برای مقایسه میانگین دو گروه مستقل با استفاده از نرم افزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته های تحقیق حاکی از وجود رابطه معناداری بین معنا در زندگی و رضامندی از زندگی زناشویی به میزان r=0/78 می باشد. همچنین میزان معنا در زندگی زوجینی که از زندگی زناشویی خود راضی بودند و به مراکز مراجعه نکرده بودند بیشتر از میزان معنا در زندگی زوجین مراجعه کننده به مراکز مشاوره که از زندگی زناشویی خود راضی نبودند می باشد. یافته های دیگر پژوهش رابطه معناداری بین معنا در زندگی و سن، مدت زمان ازدواج، -جنس ، سطح تحصیلات ، تعداد فرزند، در آمد را نشان نداد.

کلیدواژه‌ها