دانشگاه علامه طباطبائیفصلنامه روان شناسی تربیتی2538-3183196920230923A Comparison of the Effectiveness of Social-Emotional Cooperative Learning and Mindfulness Training on Improving Social Problem Solving Skillsمقایسه اثربخشی آموزش عاطفی- اجتماعی همکارانه و آموزش ذهنآگاهی در بهبود مهارتهای حل مسئله اجتماعی6311732910.22054/jep.2023.34437.2355FAملیحهاحمدیاستادیار گروه روانشناسی، واحد زنجان، دانشگاه آزاد اسلامی، زنجان، ایران.کیانوشهاشمیاندانشیار گروه الهیات و ادبیات، دانشگاه الزهرا، تهران، ایرانفریبرزدرتاجاستاد گروه روانشناسی تربیتی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایرانخدیجهابوالمعالی الحسینیدانشیار گروه روانشناسی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایرانJournal Article20180727The purpose of this study was to compare the effectiveness of social-emotional cooperative learning and mindfulness training on improving social problem solving skills of students in Zanjan who were studying in the 96-95. The research method was a quasi-experimental design with a pre-test and post-test with an experimental group and control group and a one-month follow-up. The statistical population included all female students in the first grade of high school in the academic year 1395-96. 339 students were selected by multi-stage cluster sampling and completed a short form of social problem solving questionnaire and among them 45 subjects were selected and randomly assigned to the two experimental groups and one control group. The first experimental group received 12 sessions of social-emotional cooperative learning and Group II received 8 sessions of mindfulness training. The statistical method of Two-way Mixed Design (ANOVA) was used in order to analyze the data. The results indicate that implementation of social-emotional cooperative learning and mindfulness training increased the positive problem attitude scores and reduced the negative problem attitude, the avoidance style, and impulsivity-carelessness style scores but they did not significantly change in rational problem solving style. However, there was no significant difference between the two independent variables. The social-emotional cooperative learning compared with the control group, resulted in a significant decrease in mean, but mindfulness training did not affect it. The follow-up results indicate that their effect had remained over time.هدف پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی آموزش اجتماعی – عاطفی همکارانه و آموزش ذهنآگاهی بر بهبود مهارت حل مسئله اجتماعی در دانشآموزان دختر پایه اول دوره اول متوسطه شهر زنجان بود. این پژوهش از نوع آزمایشی با طرح پیشآزمون- پسآزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. جامعه آماری در این پژوهش شامل کلیه دانشآموزان دختر دوره اول متوسطه شهر زنجان بود که در سال تحصیلی 96- 95 در مدارس شهر زنجان مشغول به تحصیل بودند. 339 دانشآموز به روش تصادفی خوشهای چند مرحلهای انتخاب و پرسشنامه فرم کوتاه حل مسئله اجتماعی را تکمیل کردند. از بین این دانشآموزان، 45 نفر انتخاب و بطور تصادفی در یک گروه کنترل و دو گروه آزمایشی گمارده شدند. گروه آزمایش اول، 12 جلسه 1.5 ساعته تحت آموزش اجتماعی – عاطفی قرار گرفت و در مورد گروه دوم آزمایش، 8 جلسه 2 ساعته آموزش ذهنآگاهی ارائه شد. سپس دانشآموزان گروه آزمایش و گروه کنترل پرسشنامه حل مسئله اجتماعی را پس از اجرای مداخله و پس از گذشت یک ماه از مداخله تکمیل کردند. به منظور تجزیه و تحلیل دادهها از روش آماری طرح ترکیبی دو راهه استفاده شد. یافتههای پژوهش نشان داد که هر دو متغیر مستقل (آموزش اجتماعی – عاطفی همکارانه و آموزش ذهنآگاهی) نمرات جهتگیری مثبت نسبت به مسئله را افزایش و نمرات جهتگیری منفی نسبت به مسئله و سبک اجتنابی حل مسئله را در مقایسه با گروه کنترل کاهش داد، اما تفاوت معنیداری بین آنها وجود نداشت. اجرای متغیرهای مستقل، منجر به تغییر معناداری در مؤلفه حل منطقی مسئله نشد. در رابطه با سبک تکانشی/ بیدقتی، آموزش عاطفی - اجتماعی در مقایسه با گروه کنترل منجر به کاهش معنادار میانگین شد اما آموزش ذهنآگاهی تأثیری بر آن نداشت. نتایج پیگیری نشان داد که اثر متغیرها در طول زمان تداوم داشت. پس میتوان نتیجه گرفت که، آموزش ذهنآگاهی و آموزش اجتماعی- عاطفی بر بهبود مهارت حل مسئله اجتماعی اثر داشته است.https://jep.atu.ac.ir/article_17329_7487a599923beb004bea2e30f3b46be7.pdfدانشگاه علامه طباطبائیفصلنامه روان شناسی تربیتی2538-3183196920230923The Effect of Performing a Flipped Learning Pattern (FLP) on Desire for Learning, Self-control, and Self-Management of Studentsتأثیر اجرای الگوی یادگیری معکوس بر رغبت به یادگیری، خودکنترلی و خودمدیریتی دانشجویان32751734810.22054/jep.2023.62779.3440FAشیلاسلیمانیدکتری رشتة تکنولوژی آموزشیمدرس، گروه مدیریت آموزشی، دانشگاه فردوسی، مشهد، ایرانخدیجهعلی آبادیدانشیار، گروه تکنولوژی آموزشی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایراناسماعیلزارعی زوارکیاستاد، گروه تکنولوژی آموزشی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران.Journal Article20210811The present study aims to investigate the effect of flipped learning patterns on the dimensions of self-directed learning of English grammar skills to improve teaching and learning strategies. This study is a quasi-experimental research with pre-test and post-tests. The statistical sample was selected as available by the random replacement for all students in the Aladdin Center in Mashhad in the two academic years from 2018 to 2020 with 220 students. To collect data, the questionnaire of Fisher et al (2001) was first administered to the experimental and control groups as a pre-test. Then, English grammar was taught to the control group under flipped teaching patterns and to the control group through the traditional method. In the end, a post-test was performed on both groups. To determine the validity and reliability of the study Cronbach's alpha coefficient (α), to check the normality of the study population repeated measures, and to answer the research questions sample t-test was used. Findings showed that the use of flipped learning patterns had an effect on the desire for learning and self-control but had no effect on self-management. Regarding the results, it can be argued the value and acceptability of the pattern are effective in self-directed learning at different higher education levels and have improved teaching and learning.پژوهش حاضر با اجرای الگوی یادگیری معکوس به بررسی اثربخشی آن بر ابعاد یادگیری خودراهبر مهارت دستور زبان انگلیسی دانشجویان پرداخته و در صدد بهبود راهبردهای تدریس و یادگیری است. تحقیق حاضر یک تحقیق شبهآزمایشی با پیشآزمون و پسآزمون است. نمونة آماری از میان کلیة یادگیرندگان مرکز علاءالدین مشهد از سال تحصیلی 1397 تا 1399، تعداد 220 نفر بهصورت در دسترس با جایگزینی تصادفی انتخاب شدند. به منظور جمعآوری دادهها، ابتدا پرسشنامة Fisher و همکاران (2001) بهعنوان پیشآزمون روی گروه آزمایش و کنترل اجرا و سپس گروه آزمایش تحت الگوی آموزش معکوس و گروه کنترل به روش سنتی دستور زبان انگلیسی را فرا گرفتند. در پایان دوره، پسآزمون روی هر دو گروه انجام شد. ضریب آلفای کرونباخ (α) برای تعیین روایی و پایایی پژوهش، آزمون اندازهگیری مکرر برای بررسی نرمال بودن جامعة مورد مطالعه و از آزمون t پارامتری نمونه برای پاسخ به سؤالات پژوهش استفاده شد. یافتهها نشان داد که استفاده از الگوی یادگیری معکوس بر رغبت به یادگیری و خودکنترلی تأثیر داشته اما بر خودمدیریتی تأثیری نداشت. با توجه به نتایج و یافتهها میتوان ادعا کرد که ارزش و مقبولیت الگو بر ابعاد رغبت به یادگیری و خودکنترلی یادگیری خودراهبر در سطوح مختلف آموزش عالی مؤثر بوده و موجب بهبود تدریس و یادگیری میشود.https://jep.atu.ac.ir/article_17348_6a6b07d7588342666a41b6ad24345e35.pdfدانشگاه علامه طباطبائیفصلنامه روان شناسی تربیتی2538-3183196920230923Developing a Causal Model of Academic Engagement Based on Academic Mindfulness with the Mediating of Fear of Self-Compassion, Academic Wising and Core Self-Evaluations in the Studentsتدوین مدل علی درگیری تحصیلی برمبنای ذهنآگاهی تحصیلی با میانجیگری ترس از شفقت به خود، خردورزی تحصیلی و هسته ارزشیابی خود در دانشجویان761041733310.22054/jep.2023.74100.3857FAحسیننادری پوردکتری روانشناسی تربیتی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایرانابوالقاسمیعقوبیاستاد، گروه روانشناسی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایرانرسولکردنوقابیاستاد، گروه روانشناسی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران.شهریاریارمحمدی واصلاستاد، گروه روانشناسی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایرانJournal Article20230530The aim of this study was to develop a causal model of academic engagement based on academic mindfulness with the mediating of fear of self-compassion, academic wising and core self-evaluations in students. The research method was correlational (structural equation modeling). The statistical population consisted of all students in Bu-Ali Sina University in the academic year of 2022-2023. To determine the sample size, 420 students were selected using the multistage cluster random sampling method. The instruments for data gathering included an academic engagement questionnaire (Reeve & Tseng, 2011; Reeve, 2013), an academic mindfulness questionnaire, a fear of self-compassion scale (Gilbert et al., 2011), an academic wising scale and core self-evaluations scale (Judge et al., 2003). Data were analyzed using Pearson correlation and structural equation modeling. The findings indicated that the model was confirmed by the excellent fit. The results of the model showed that academic mindfulness, fear of self-compassion, academic wising and core self-evaluations had a direct and significant effect on academic engagement. Moreover, the results showed that academic mindfulness mediated by fear of self-compassion, academic wising and core self-evaluations had a significant effect on academic engagement. In this study, the effect of variables mentioned on student's academic engagement was confirmed. This shows the importance of attention to these four variables in order to explain academic engagement.هدف از این پژوهش تدوین مدل علی درگیری تحصیلی بر مبنای ذهنآگاهی تحصیلی با میانجیگری ترس از شفقت به خود، خردورزی تحصیلی و هسته ارزشیابی خود در دانشجویان بود. روش پژوهش همبستگی (در قالب مدلیابی معادلات ساختاری) بود. جامعۀ آماری پژوهش شامل کلیه دانشجویان دانشگاه بوعلی سینا همدان در سال تحصیلی 1402-1401 بود. برای تعیین حجم نمونه با استفاده از روش نمونهگیری تصادفی خوشهای چندمرحلهای تعداد 420 نفر از دانشجویان انتخاب شدند. ابزار گردآوری دادهها پرسشنامۀ درگیری تحصیلی (Reeve & Tseng, 2011; Reeve, 2013)، پرسشنامه ذهنآگاهی تحصیلی، مقیاس ترس از شفقت به خود (Gilbert et al., 2011)، مقیاس خردورزی تحصیلی و مقیاس هسته ارزشیابی خود (Judge et al., 2003) بود. دادهها با استفاده از همبستگی پیرسون و مدلیابی معادلات ساختاری مورد تجزیهوتحلیل قرار گرفتند. یافتهها بیانگر آن بود که مدل با برازش مناسبی مورد تأیید قرار گرفته است. نتایج مدل نشان داد که ذهن آگاهی تحصیلی، ترس از شفقت به خود، خردورزی تحصیلی و هسته ارزشیابی خود در درگیری تحصیلی اثر مستقیم و معناداری داشتهاند. همچنین نتایج نشان داد که ذهن آگاهی تحصیلی با میانجیگری ترس از شفقت به خود، خردورزی تحصیلی و هسته ارزشیابی خود در درگیری تحصیلی اثر معناداری داشته است. در این پژوهش، اثر متغیرهای بیانشده در درگیری تحصیلی دانشجویان تأیید شد. این نتایج نشاندهندۀ اهمیت پرداختن به این چهار متغیر در جهت تبیین درگیری تحصیلی است.https://jep.atu.ac.ir/article_17333_7d9c05d8b6a6019c268209ed5ac0bf13.pdfدانشگاه علامه طباطبائیفصلنامه روان شناسی تربیتی2538-3183196920230923Developing Academic Self-Confidence Training Protocol of Students with Specific Learning Disabilities; A Qualitative Approachتدوین بسته آموزشی خوداطمینانی تحصیلی دانش آموزان با اختلال یادگیری خاص؛ رویکردی کیفی1061331732710.22054/jep.2024.71063.3747FAلیلاصادقیدانشجوی دکتری، روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی، پردیس بین المللی کیش، دانشگاه تهران، ایران0000-0003-0589-5301مسعودغلامعلی لواسانیاستاد روانشناسی، دانشگاه تهران، ایرانسالارفرامرزیاستاد روانشناسی و آموزش کودکان با نیازهای خاص، دانشگاه اصفهان.غلامعلیافروزاستاد ممتاز روانشناسی، دانشگاه تهران، ایرانJournal Article20221117The aim of the present study was to develop an academic self-confidence training protocol for students with special learning disabilities. The research method was comparative content analysis. Sampling was started in a purposeful way and written sources with the topic of self-confidence were used. Then, the content of books and articles was analyzed in terms of components related to academic self-confidence. In this study, educational components were first extracted, then they were classified in the form of basic content, main component and secondary component. The academic self-confidence educational package is based on 6 comprehensive themes including: academic vitality (with themes that create motivation and academic involvement), academic self-efficacy (with themes that create a sense of competence and self-confidence), self-regulation (with themes that create self-awareness), self-monitoring, purposefulness, self-management and the use of effective learning strategies), scientific thinking (with the themes of critical thinking, creative thinking and cognitive flexibility), executive skills (with the themes of planning and organization, attention control and concentration, problem solving, and resilience) were formulated with the constructive themes of stress management, emotion management, adaptation and positive interactions and self-care. The educational self-confidence training model obtained can be used in the formulation of the intervention for the education of students with specific learning disorders, along with other existing interventions.
هدف پژوهش حاضر تدوین بسته آموزشی خوداطمینانی تحصیلی برای دانشآموزان با اختلال یادگیری خاص بود. روش پژوهش، تحلیل محتوای قیاسی بود. نمونهگیری بهصورت هدفمند آغاز شد و از منابع نوشتاری با موضوع خوداطمینانی استفاده گردید. سپس محتوای کتابها و مقالهها ازنظر اجزاء و مؤلفههای مرتبط با خوداطمینانی تحصیلی مورد تحلیل قرار گرفت. در این بررسی ابتدا مؤلفههای آموزشی استخراج شد، سپس در قالب مضمون پایه، مؤلفه اصلی و مؤلفه فرعی طبقهبندی شد. در مرحله آخر نیز روایی الگوی مذکور بررسی گردید. بسته آموزشی خوداطمینانی تحصیلی بر اساس 6 مضمون فراگیر شامل: سرزندگی تحصیلی (با مضامین سازماندهنده خودانگیختگی و درگیری تحصیلی)، خودکارآمدی تحصیلی (با مضامین سازماندهنده احساس شایستگی و اعتمادبهنفس)، خودتنظیمی (با مضامین سازماندهنده خودآگاهی، خودنظارتی، هدفمندی، خودگردانی و بهکارگیری راهبردهای یادگیری مؤثر)، تفکر علمی (با مضامین سازماندهنده تفکر انتقادی، تفکر خلاق و انعطافپذیری شناختی)، مهارتهای اجرایی (با مضامین سازماندهنده برنامهریزی و سازماندهی، کنترل توجه و تمرکز، حل مسئله) و تاب-آوری (با مضامین سازماندهنده مدیریت استرس، مدیریت هیجانات، سازگاری و تعاملات مثبت، خودمراقبتی) تدوین شد. الگوی آموزش خوداطمینانی تحصیلی بهدستآمده، میتواند در کنار سایر مداخلات موجود، در صورتبندی مداخله برای آموزش دانشآموزان با اختلال یادگیری خاص قابلاستفاده باشد.https://jep.atu.ac.ir/article_17327_5c60f9c04e8a8566e6272fabc8cc2cd1.pdfدانشگاه علامه طباطبائیفصلنامه روان شناسی تربیتی2538-3183196920230923Academic Competency Beliefs in Science: Assessing Influence of Antecedents and Impact on Educational Outcomesباورهای شایستگی تحصیلی درس علوم: سنجش میزان تأثیرپذیری از پیشایندها و تأثیرگذاری بر پیامدهای آموزشی1341621732810.22054/jep.2024.70306.3719FAمجتبیجهانی فراستادیار گروه علوم تربیتی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایرانفاطمهدهقانیکارشناس ارشد تحقیقات آموزشی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران.Journal Article20220925Academic competence beliefs, including self-concept and self-efficacy, are effective predictors of educational outcomes. Of course, there is little knowledge about the role of these beliefs in science. So far, no structural relationship between competence beliefs and educational antecedents and outcomes has been studied for science in Iran. The present study investigated those relationships using structural equation modeling for 920 Iranian students. The results showed that the correlation between academic self-efficacy and academic self-concept in science is equal to 0.47, which indicates the separability of academic competence beliefs factors in science. science academic self-efficacy was more strongly influenced by the inquiry learning opportunities as an antecedent. The science academic self-concept was a better predictor of future-oriented motivation and career aspirations, while self-efficacy is a better predictor of students' current abilities in science. Inquiry-based educational class activities, positive and personal feedback provided by science teachers, and creating opportunities for students to participate in laboratory experiences can help strengthen academic competence beliefs in science. We propose the science educational design according to constructivism, the development of hands-on activities in schools, and the design of participation-based classroom activities by science teachers, in order to strengthen students' academic self-concept and self-efficacy. This reinforcement will have consequences such as the development of scientific literacy and the creation of positive career aspirations and motivations.خودپنداره و خودکارآمدی، مهمترین باورهای شایستگی تحصیلی هستند که البته آگاهی اندکی در مورد نقش این باورها در درس علوم وجود دارد و تا کنون روابط ساختاری جداگانه بین این باورها و پیشایندها و پیامدهای آموزشی در درس علوم در ایران موردبررسی قرار نگرفته است. پژوهش حاضر این روابط ساختاری را با استفاده از رگرسیون متغیرهای مکنون، در مجموعه دادههای مربوط به 920 دانشآموز ایرانی موردبررسی قرار داده است. نتایج نشان داد که همبستگی بین خودکارآمدی تحصیلی و خودپنداره تحصیلی در درس علوم 47/0= ρ است، که نشان از مجزا بودن عوامل ساختاری باورهای شایستگی تحصیلی در درس علوم دارد، خودکارآمدی تحصیلی علوم در مقایسه با خودپنداره تحت تأثیر شدیدتر پیشایند فرصتهای یادگیری مبتنی بر کاوشگری قرار داشت. خودپنداره تحصیلی علوم، پیشبینیکننده بهتری برای انگیزه آیندهنگرانه و ایجاد آرزوی شغلی بود، این در حالی است که خودکارآمدی، پیشبینیکننده بهتری در مورد تواناییهای کنونی شاگردان در درس علوم است. برنامههای آموزشی مبتنی بر کاوشگری، بازخورد مثبت و فردی ارائهشده توسط معلمان علوم، ایجاد فرصتهایی برای دانشآموزان بهمنظور مشارکت در تجربههای آزمایشگاهی، میتوانند به تقویت باورهای شایستگی تحصیلی درس علوم کمک کنند. پیشنهاد ما طراحی آموزشی درس علوم مبتنی بر سازنده گرایی، توسعه کارهای دست ورزی در مدارس، و طراحی فعالیتهای کلاسی مبتنی بر مشارکت توسط معلمان علوم، بهمنظور تقویت خودپنداره و خودکارآمدی تحصیلی شاگردان است، این تقویت، پیامدهایی از قبیل پیشرفت سواد علمی و ایجاد آرزوها و انگیزههای مثبت شغلی را در پی خواهد داشت.https://jep.atu.ac.ir/article_17328_bd80b83264fad4734095af760727c95d.pdfدانشگاه علامه طباطبائیفصلنامه روان شناسی تربیتی2538-3183196920230923The Effectiveness of Cognitive Therapy-Based Mindfulness Training on Coping with Rumination and Exam Anxietyاثربخشی آموزش ذهن آگاهی مبتنی بر شناخت درمانی بر مقابله با نشخوار فکری و اضطراب امتحان1641981733210.22054/jep.2024.71725.3773FAپرویزشریفی درآمدیاستاد گروه روانشناسی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایرانفاطمهقاسم پوردانشجوی کارشناسی ارشد رشته روانشناسی عمومی، دانشکده غیرانتفاعی رفاه، تهران، ایران.Journal Article20221229The purpose of the present study is to identify the effectiveness of cognitive therapy-based mindfulness training on rumination and exam anxiety in the first high-school female students in Tehran. Due to the semi-experimental method of the present study, the statistical population of all high school students in Tehran was a sample of 30 people randomly in two groups of control (15 persons) and the experimental group (15 persons). The sample size was selected from the targeted sampling method and the samples were included in the two groups of control and experimental group based on the score of the Rumination Questionnaire Nollen Hoeksema and Moro (1991) and exam anxiety Questionnaire Abolghasemi et al (1375) and the experimental group was trained during eight ninety-minute sessions of mindfulness intervention based on cognitive therapy. Data were analyzed using covariance analysis. The results showed that cognitive therapy-based mindfulness training is effective in dealing with rumination and exam anxiety in the first high school students in Tehran and the significant level of rumination and less exam anxiety. It is 0/05, so this shows that there is a significant difference between the two groups of control and experimental in the amount of rumination and test anxiety. Cognitive therapy-based mindfulness training with an effect size of 0/675 reduced rumination and reduced exam anxiety by an effect size of 0/572. Therefore it can be used as an effective intervention.هدف از پژوهش حاضر شناسایی اثربخشی آموزش ذهن آگاهی مبتنی بر شناخت درمانی بر مقابله با نشخوار فکری و اضطراب امتحان در دانش-آموزان دختر متوسطه اول شهر تهران بود. با توجه به نیمه آزمایشی بودن روش پژوهش حاضر جامعه آماری کلیه دانشآموزان پایه متوسطه اول شهر تهران بودند که نمونهای به تعداد 30 نفر را بهصورت تصادفی در دو گروه کنترل (15 نفر) و گروه آزمایش (15 نفر) قرار گرفتند. حجم نمونه را از روش نمونهگیری هدفمند انتخاب کرده و نمونهها بر اساس نمره موردنظر پرسشنامه نشخوار فکری نولن هوکسما و مورو (1991) و اضطراب امتحان ابوالقاسمی و همکاران (1375) در دو گروه کنترل و گروه آزمایش قرار گرفتند و گروه آزمایش طی هشت جلسهی نود دقیقه-ای مداخله ذهن آگاهی مبتنی بر شناخت درمانی آموزش دیدند. دادههای بهدستآمده با استفاده از تحلیل کوواریانس مورد تجزیهوتحلیل قرار گرفت. نتایج حاصله نشان داد که آموزش ذهن آگاهی مبتنی بر شناخت درمانی بر مقابله با نشخوار فکری و اضطراب امتحان در دانش-آموزان دختر متوسطه اول شهر تهران مؤثر است و سطح معنیداری نشخوار فکری و اضطراب امتحان کمتر از 05/0 است پس این نشان می-دهد که بین دو گروه کنترل و آزمایش در میزان نشخوار فکری و اضطراب امتحان تفاوت معنیداری وجود دارد. آموزش ذهن آگاهی مبتنی بر شناخت درمانی با اندازه اثر 675/0 باعث کاهش نشخوار فکری و با اندازه اثر 572/0 باعث کاهش اضطراب امتحان شد بنابراین میتوان بهعنوان یک مداخلهی مؤثر اعمال کرد.https://jep.atu.ac.ir/article_17332_a09f852c190597ea546e831bbade80e3.pdfدانشگاه علامه طباطبائیفصلنامه روان شناسی تربیتی2538-3183196920230923The Mediating Role of Mind Theory in the Relationship Between Executive Functions and Quality of Life and Empathy in Childrenنقش واسطهای نظریه ذهن در رابطه بین کارکردهای اجرایی با کیفیت زندگی و همدلی در کودکان2002201733010.22054/jep.2024.68362.3648FAمریمآقایی میبدیدانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، دانشگاه اردکان، اردکان، ایران.آزادهچوبفروشزادهدانشیار گروه روانشناسی، دانشگاه اردکان، اردکان، ایرانیاسررضاپور میرصالحدانشیار گروه مشاوره، دانشگاه اردکان، اردکان، ایران.Journal Article20220810The aim of the present study was to investigate the mediating role of mind theory in relation to executive functions with quality of life and empathy in children. The research method was descriptive-correlation modeling of structural equations. The statistical population included children (boys and girls) aged 6 to 12 years in Meybod city in the academic year 1400-1399, 350 of whom were selected by the available sampling method and completed the children's empathy questionnaires of Auyeung et al (2009), quality of life form of Varni et al (2001), Coolidge neuropsychological (2002) and Hutchins' Theory of Mind (2012) the parent form. The results showed that the research model is a good fit. Executive functions have a significant direct effect on the theory of mind, quality of life and empathy of children. Theory of mind also has a significant direct effect on the quality of life and empathy of children. Another finding showed that the theory of mind plays a mediating role in the relationship between executive functions and children's quality of life and empathy. Therefore, it can be concluded that by improving executive functions and strengthening the theory of mind, we can increase the quality of life and empathy in children.هدف پژوهش حاضر، بررسی نقش واسطهای نظریه ذهن در رابطه بین کارکردهای اجرایی با کیفیت زندگی و همدلی در کودکان بود. روش پژوهش توصیفی - همبستگی از نوع مدلیابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل کودکان (دختر و پسر) 8 تا 12 سال شهرستان میبد در سال تحصیلی 1400-1399 بود که تعداد 350 از آنان به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند و پرسشنامههای همدلی کودکان Auyeung و همکاران (2009)، کیفیت زندگی فرم والدین Varni و همکاران (2001)، کارکردهای اجرایی Coolidge (2002) و تئوری ذهن Hutchins (2012) فرم والدین را تکمیل نمودند. نتایج پژوهش نشان داد که کارکردهای اجرایی بر نظریه ذهن، کیفیت زندگی و همدلی کودکان، تأثیر مستقیم معناداری دارد و همچنین نظریه ذهن نیز بر کیفیت زندگی و همدلی کودکان، تأثیر مستقیم معناداری دارد. یافتهی دیگر نشان داد که نظریه ذهن، در رابطه بین کارکردهای اجرایی با کیفیت زندگی و همدلی کودکان، نقش واسطهای دارد. لذا میتوان نتیجه گرفت که بهبود کارکردهای اجرایی و تقویت نظریه ذهن میتواند منجر به افزایش کیفیت زندگی و همدلی در کودکان شود.https://jep.atu.ac.ir/article_17330_48d4ba5a1bcad2a08aae6adbaa862030.pdfدانشگاه علامه طباطبائیفصلنامه روان شناسی تربیتی2538-3183196920230923Investigating the Relationship between Achievement Goals and Working Memory Functioning: The Mediating Role of Affectsبررسی رابطهی اهداف پیشرفت با عملکرد حافظهی فعال: نقش واسطهای عواطف2222481732610.22054/jep.2023.72221.3783FAطاهرهمحبوبیانکارشناس ارشد روانشناسی تربیتی، دانشگاه یاسوج، یاسوج، ایرانفریبرزنیکدلدانشیار گروه روانشناسی، دانشگاه یاسوج، یاسوج، ایران.Journal Article20230123The aim of this study was to investigate the mediating role of affects in the relationship between developmental goals and working memory performance. The research method was descriptive, based on the correlation model, from the path analysis type. The statistical population included all students of Yasouj University in the academic year of 2021-2022, that from this population, 360 students were selected by using the multi-stage cluster sampling method and applied to the working memory questionnaires of Daneman and Carpenter (1980), the progress goals of Midgley et al. (1998), and the affect scale of Watson et al. (1988). The evaluation of the proposed model was investigated through path analysis and mediating relationships in the proposed model using the bootstrap method. Findings related to the direct effects of achievement goals on memory performance showed that mastery goals have a direct and significant effect on memory performance and direct effects of performance goals and objectives. Avoidance on memory performance was not significant. The results also showed that negative affect had a direct and significant effect on memory performance but the direct effect of positive affect on working memory performance was not significant. Findings related to indirect relationships also showed that mastery goals and avoidance goals through positive and negative affects have a significant indirect effect on working memory performance, but the indirect effect of functional goals through positive and negative affects on working memory performance was not meaningful. Finally, the results showed that the proposed model fits the data. Therefore, affect-mediated mastery and avoidance goals have an indirect effect on working memory performance, it is suggested to pay more attention to the type of goal that people choose and the emotions affected by it in order to improve working memory performance.پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش واسطهای عواطف در رابطه بین اهداف پیشرفت و عملکرد حافظهی فعال انجام شده است. روش پژوهش، توصیفی مبتنی بر مدل همبستگی از نوع تحلیل مسیر بود. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان دانشگاه یاسوج در سال تحصیلی 1401-1400 بود که از این جامعه، ۳6۰ نفر، با استفاده از روش نمونهگیری خوشهای چندمرحلهای، انتخاب و به پرسشنامهی حافظهی فعال Daneman and Carpenter (1980)، پرسشنامهی اهداف پیشرفت Midgley et al. (1988)، و مقیاس عواطف Watson et al. (1988)، پاسخ دادند. ارزیابی مدل پیشنهادی از طریق تحلیل مسیر و روابط واسطهای در مدل پیشنهادی با استفاده از روش بوتاستراپ بررسی شد. یافتههای مربوط به اثرات مستقیم اهداف پیشرفت بر عملکرد حافظه فعال نشان داد اهداف تبحری بر عملکرد حافظه اثر مستقیم و معنیدار دارند (۲۵/۰=ß، ۰۰۱/۰p=) و اثرات مستقیم اهداف عملکردی و اهداف اجتنابی بر عملکرد حافظهی فعال معنیدار نبود. همچنین یافتهها نشان دادند عاطفه منفی بر عملکرد حافظه اثر مستقیم و معنادار دارد (۱۴/۰-=ß، ۰۱/۰p=) اما اثر مستقیم عاطفه مثبت بر عملکرد حافظه معنادار نبود. یافتههای مربوط به روابط غیرمستقیم نیز نشان داد اهداف تبحری و اهداف اجتنابی از طریق عواطف مثبت و منفی بر عملکرد حافظهی اثر غیرمستقیم معنیدار دارند اما اثر غیرمستقیم اهداف عملکردی از طریق عواطف مثبت و منفی بر عملکرد حافظهی معنیدار نبود. درنهایت نتایج نشان داد مدل پیشنهادی با دادهها برازش دارد؛ بنابراین اهداف تبحری و اجتنابی باواسطهی عواطف بر عملکرد حافظهی فعال اثر غیرمستقیم دارند و با توجه به نقش میانجی عواطف در رابطه بین اهداف پیشرفت و عملکرد حافظه فعال، پیشنهاد میشود برای بهبود عملکرد حافظه فعال، به نوع هدفی که افراد برمیگزینند و عواطف متأثر از آن، توجه بیشتری معطوف شود.https://jep.atu.ac.ir/article_17326_1ffaf65c765ae71a60363f99fdd5907a.pdf